4 Kasım 2008 Salı

sıkkın

canım sıkılıyor,çook..
bişeylere çok üzülüyorum,tek tek sayamıyorum..düşünüyorum,birikiyor..
çoğalıyor çoğalıyor..
insan bişeylerin degerini acıyı yaşayınca anlıyor..
hastalandığı an sağlığına şükrediyor..
gereksiz şeyleri kafaya takmayı sevmeyen ben,
beynimin önemsizler köşesine attırdığım düşünceler..
hepsi bi gün toplanıyorlar,böyle kalbimin üstüyle boğazım arasında,kalbi biraz fazla çarptıran,yutkunmayı güçleştiren bişeye dönüşüyor.
dokunsalar ağlarım bu demek oluyor
anneme destek olmak istiyorum,kuzenlerime ve teyzeme..
telefon açmıyorum.diyorum ki sizi bu telasınızda bi de ben rahatsız etmeyeyim..
yalan..
duymak istemiyorum,konuşmalardaki ses tonunda hissediliyor herşey,kaçıyorum..
teyzem kuzenlerimden,kuzenler bizden,bense emr'den destek bekliyorum..
hepsi zincirleme..
evden ayrıldıktan sonra, arabaya çalıştırmadan kendime 3 kez 'sabır' diyorum..
herşey için..
off ya..

Hiç yorum yok: