10 Ekim 2010 Pazar

düşünce..

yıllar geçer...
sen o hatırayı çoktan unutmuşsundur..
hayata yeni arkadaşlar katılır..
o seni sürüklemektedir..
gün gelir,
geçmişten bir fotograf bulursun..
hatırlarsın..
içinden konuşursun;
sevdiğine dokunmak,istediğin an..
bu değil mi esas bizi bağlayan..
uyuyamadığın geceler,dönüp eşine,sırtından sarılmak,o sıcaklık..
onun hep yanında olma güveni..
mutlaka uyurken temas olmalı. ya el, ya ayaklar değmeli.
ve iyi geceler demeli,öpücük ilaveli..
sana sarılırken,ensende nefesine hissetmeli..
soluk alışverişinin düzenini düşünmeli,kendininkini onunkine uydurabilmeli.
elele yürürken,aynı adımlarla olsun diye,çaktırmadan sekmeli..
sabah bir bebek gibi uyandırmalı onu,o biraz şımarmalı,sen biraz kızmalı..
üşüdüğünde sokulmalı koynuna,kedi gibi..
sırf sonucu belli diye,tartışmaya bile başlamamalı,ne diyecek,sen napacaksın,nasılsa biliyorsun..
kavga etmeye bile üşenmeli..
ve bu cocuk yoğurmalı sizi,sevginizi..
miniğin yeni lafını aynı anda farketmeli,birbirinize 'duydun mu' bakışı attırmalı..
bu vücutlar birbirini tamamlıyorsa,ruhlar da birbirini tamamlamalı..
bir ailenin yapboz'u bu..
parçalar çoğalıyor,yerlerine oturuyor..
daha bitmesine çok var..
güzelliklerle..

Hiç yorum yok: